In de muil van het gekregen paard.

In de muil van het gekregen paard...

daar tref je soms wat aan...

Je mag er niet in kijken...

maar eventueel wel eens op slaan (?)

Dankje, mams, voor de kadootjes uit lloret de mar...

Het zijn stuk voor stuk unieke exemplaren:)

De Jossen (1/2 mei 2010)

" Het josdom "

Een kleine, overzichtelijke wereld van collectieve werkzucht en plezier.

Tot één Jos een radicale beslissing maakt...

"Ik stap eruit."

Er wordt gevochten, voor elkaar en voor zichzelf.

Wordt het systeem definitief doorbroken?

Wordt het de val of revival...

...der saamhorigheid?

( Schrijver: Tom Lanoye/ regisseur: Jelle De Wit/ gespeeld door Artforum)

-l'absurdisme-

Absurd, absurder, absurdst.

Een trap van vergelijking, dat is het enige wat nog overblijft van mijn BanaBa opleiding in de Geestelijke Gezondheidszorg. Vergeet alstublieft alles wat ik zei over de organisatie in de Lessius Hogeschool, want het schooljaar dat ik nu doorsta voelt aan als was het gesuperviseerd door een dozijn stomdronken bavianen.

Absurd : de lessen. We kregen 2 dagen per week les, elke dag een andere leerkracht. Deze waren stuk voor stuk letterlijk bij hun kraag uit het werkveld geplukt en neergezet vanvoor in ons klaslokaal met de woorden: " vertel eens iets over de geestelijke gezondheidszorg". Dit had niet alleen tot pijnlijk gevolg dat ze niet wisten wat te vertellen en dat ze elkaar meer dan eens herhaalden, maar ook dat zij aan ons moesten vragen hoe het examen van hun vak er zou uitzien.

Absurder : de stage. Water op hete kolen in een naar-Eucalyptus-geurende sauna. Zo warm werd het onder onze voeten toen bleek dat onze eerste stageperiode in oktober was. Het was een haast lachwekkende rat race op zoek naar stageplaatsen, wat noodgedwongen 25 'individuele trajecten' tot gevolg had. Leerlingen liepen stage doorheen het jaar, opgesplitst, of helemaal niet. Deze laatste was opnieuw een kleine blunder van de KHL: stage in het buitenland beloven doe je echt beter niet als je in eigen land al niet weet van welk hout peilen maken.

Absurdst: de examens. Nadat besloten werd in december om dan toch geen examens te geven in januari, gooit onze coördinatrice (ik citeer) "de handdoek in de ring". Paniek begint op grotere schaal zijn angstzweet uit te zaaien, zowel bij leerlingen als bestuur. Het departementshoofd neemt even koelbloedig de leiding over en schuift dan de vuile pamper door aan B.L., onze huidige coördinator. Deze ruikt nog geen nattigheid en presenteert ons de examens op een dienblad: een casus, een casus- en projectverdediging, en een multiple choice examen. De casus is echt een lachertje, aangezien we deze thuis mogen maken (m.a.w. in groep, clubverband, via facebook). De verdediging lijkt me dan ook overbodig gezwets. Het multiple choice examen had nog enige kwalitatieve meerwaarde kunnen zijn, ware het niet dat eigenlijk niemand van de mensen die dit examen moet opstellen precies weet wat wij gezien hebben dit jaar. Vanmorgen las ik dan uiteindelijk dit langverwachte stukje tekst op Toledo:

De laatste keer dat mijn wenkbrauwen zulk een hoek van 145 graden hadden gevormd, was toen onze examens in mijn eerste jaar aan de Lessius in de container waren gezwierd. Stommiteiten van dit niveau horen op VTM, of in de Dag Allemaal, niet bij mijn ontbijt op een ordinaire woensdagochtend. Ik heb dan ook besloten van gewoon niet te studeren, en af te wachten tot ook de casus en de projectverdediging worden afgelast.

Weetge...ergens heeft de opleiding zijn doel wel bereikt: ge zou voor minder in de geestelijke gezondheidszorg terecht komen, n'est pas?

Dorst

Ik kreun onder het juk

van bodemloze tranen

onuitgespuwd en ogen

als vastgeroeste kranen

.

een knoop knelt de kloof

tussen willen en zijn

als wurgende armen

de zoete roes van pijn

.

geef me van dat bittere sap

uit dorst drink ik de leugen

die droom verbind met werk'lijkheid

ten volle, volle teugen

zin-tuig

Een zoet aroma
balanceert om je lippen
Jij laat het luchtruim trillen
en oorlellen kietelen

glippend door menig gehoorgang
als een zijden samenspel van klanken
jou stem ligt niet aan banden

The minefield of caddishness.

My, oh my. Life ain't easy at 21.
(gelukkig heb ik er al eentje aan mn haak)

Merry anything!

Het moest er eens van komen! 3 maanden zijn gevlogen als opgejaagde zeemeeuwen, en uitgerekend vandaag vind ik nog eens de tijd en goesting om over de wereld te bezinnen op deze haast roerloze blog! Ik wil dan ook in deze fantastische "kerstspecial" de enige echte kerstboodschap overbrengen, die voor mij niet persee Jezus in zijn kribbeke bevat, maar wel nog steeds liefde, vrede, en geluk.

En waarom voel ik mij verantwoordelijk om dat soort boodschappen over te brengen? Omdat ik het verdorie niemand anders meer zie doen! Voor velen is kerstdag slechts nog een soort sociale verplichting waaraan veel te veel geld moet worden uitgegeven. Kerstversiering als make-up voor ellende en winterdepressies, kadootjes kopen voor mensen die we 1keer per jaar zien, een fucking kerstboom (die toch ongeloofelijk mooi staat in de living maar die we dit jaar toch in plastiek kopen omdat de naalden anders over heel het huis liggen). AAArgggh. Ik zeg het u: nog even en 'kerstmis' is zo hol als het achtereind van een paard. En als dat gebeurd, dan rest mij alleen nog het pijnlijke afwachten tot de kerstman heilig wordt verklaard...

Dus bij deze: peace, love and understanding to all ! (en dat zeg ik in het engels, omdat ik in het nederlands slechts een heeeel klein deeltje van de wereldbevolking aanspreek, en ik geen chinees kan).

Een keertje extra "ik zie u graag" zeggen, of een warme knuffel, is veel meer kerstmis dan al die opgeblazen fratparties. Ik bedoel maar: ik heb gisteren en eergisteren al een feestje gehad onder vrienden (daar kan een mens niet onderuit), en ik ga vandaag daardoor al niks meer binnenkrijgen. Als ik de aperitiefnootjes zie liggen op tafel word ik misselijk. En misselijk zijn op een dag als kerstmis, dat is een slecht teken voor de mensheid! Dus beste lezers, vier vandaag eens ECHT kerstmis...door lekker lief te zijn voor mekaar:)