Verschrikkeldag

29 februari, schrikkeldag ,
een ver-schrik-kel-dag,
want de ochtend mocht dan jong zijn,

in café 'De vettige Swa'

is dag en nacht amper

van elkaar te onderscheiden.

Om 6u in de ochtend

word ik genadeloos gewekt door ambulance en politie
omdat een blanke en een kleurling

voor mijn deur op de vuist waren gegaan.

Niks nieuws in Antwerp City.
Ik leef in een stad waar egocentrisme

het motief is, en eigen Belang

de drijfveer.En op een ochtend

als deze, heb ik aan die kortzichtigheid

een grondige hekel.

Het is kwart na 6,

en aangezien ik onmogelijk nog
kan slapen met het geroep en getier buiten.
besluit ik me te wassen.

Amper warm water, en geen brood meer

om sociaal aanvaardbaar te ontbijten

Het belooft weer een vruchtbare dag te worden.

Fairytale gone bad.

Mijn naam, Joke, is zoals het aantal letters al doet vermoeden, te kort om een geschikte, niet te bizar klinkende bijnaam mee te maken. Al eerder werden beschamende dingen als Dzjo-Zjo, Zjoke en Jokke tot mijn spijt ter mijner bestemming gezwierd. Maar ook totaal uit het niets gegrepen neologismen,zoals Flowiepowie en kapstokkie werden reeds misbruikt om toch maar niet mijn gewone naam te hoeven gebruiken. Nu, vandaag, beste lezertjes, ben ik 2 keer door een voorbijganger ( ik gok dezelfde, die twee keer langsliep) aangesproken als een sprookjesfiguur. Op zich heb ik niks tegen sprookjesfiguren, noch tegen bijnamen, maar laat ik het toch even rechtzetten, zodat misschien in de nabije toekomst mijn naam terug het respect krijgt die het verdient...

Ok,
Ik zie er soms wat slonzig uit,
ik bevind mij inderdaad,gezien mijn nieuwe kotinrichting,
veel op mijn knieën tegen de grond,
de nieuwe vriendin van mijn papa zou kunnen doorgaan voor
de boze stiefmoeder,
ik zou wel een fee kunnen gebruiken
die mijn winterjas met een scheur veranderd
in een baljurk,
en het ongedierte hier in mijn kamertje
in een pompoenkoets met paarden,
maar ik ben NIET ASSEPOESTER

Akkoord,
De highlights die ik in mijn haar heb gezet
maken mij ietwat blonder...
Ik heb soms het gevoel dat ik samenleef met
een hoop ongelikte beren
en ik ben al drie keer door een bed gezakt
omdat het mij klaarblijkelijk niet aankon,
maar ik ben NIET GOUDLOKJE

Al goed,
menig gejaagde man heeft mijn hart al proberen te stelen,
ik wandel graag door het bos,en heb als vegetariër
wel een uiterst unieke band met dieren,
het spiegeltje aan mijne wand
vind mij wel redelijk charmant,
als ik zing, en er zouden dwergen bestaan,
en ze zouden met 7 zijn,en in een huisje wonen
aan de overkant vant bos, ze zouden me ongetwijfeld horen.
En ik heb inderdaad een appel gegeten vandaag
die een bizar nasmaakje had,
maar ik ben NIET SNEEUWWITJE

Voila,bij deze heb ik mijn plicht weer vervuld. En moest ge me ooit nog met iets anders willen aanspreken dan mijn eigen,dt-fout vrije naam,dan zal ik dat alleen nog maar dulden...als ge het eerst lief vraagt. C 'yah !

Ons tehuis.

'ONS TEHUIS' beweerde de grote deur waar ik vorige week binnenwandelde...

En of hij gelijk had!
Het is de deur die leidt naar waar ik woon. Of toch een beetje.
Dat je bij het naar buiten wandelen van diezelfde deur het woord 'RUSTOORD' leest, daar ben ik minder mee akkoord.

Zelden werd een rusthuis zo schaamteloos omgevormd tot een oord der bier en verderf: een studentenkot. Menig bomma zou kwelen dat het een schande is, maar ik ben meer dan gelukkig met mijn kamertje op de tweede verdieping, met de viesgele muren en de optrek-baar + alarmknopke aan het toilet. Ondertussen leef ik hier al anderhalve week tussen eenzaamheid en prille vriendschap in de gemeenschappelijke keuken, tussen stress en uitdaging, tussen stageplaats en café d'anvers. And I seem to like it:)

Boek

Wat brengt jou hier? vraag ik nieuwsgierig. Een glimlach, die mijn lippen tot maantjes plooit,verraadt de schaamteloosheid van mijn vraag. Hmja, antwoordt hij verzuchtend, wat brengt een mens op een plaats als deze. Het is een koude avond in februari. Maar hier valt daar weinig van te merken. De tafeltjes naast ons, rijkelijk gevuld met dementerende oudjes, zich vergrijpende aan koffie en cake'jes, vullen de stilte tussen ons op met ouderdomskwaaltjes. Mijn hand neemt dezijne. De zachte rug van zijn rechterhand rust onder mijn wildvreemde aanraking. Je kan het me vertellen, ik studeer over mensen met een verhaal , probeer ik fluisterend opnieuw. Hij grijnst.
...
K'zat al de hele tijd naar hem te kijken,vanuit mijn ooghoeken. Net opvallend genoeg om dezijne te ontdekken, mijn gezichtsveld kruisend. K'denk dattem 27 is ofzo. Hij heeft iets weg van Damien Rice, al zou zijn stem binnen dit en een halfuur naast mannelijkheid ook de geur van bier verspreiden. De gigantische Leffe voor zijn neus bekijkt hij, maar aan drinken is hij duidelijk nog niet toe.
...
Ik wacht op Sofie.
Je vriendin? Zwanger? Interpreteer ik met volle teugen. Mijn stem klinkt te enthousiast om nog gepast een negatief antwoord op te kunnen vangen. Hij knikt. Ik ken noch naam,noch afkomst van de man die voor me zit, maar mijn gevoel bewijst me voorzichtig dat het plaatje niet klopt. Hij hoorde dolgelukkig te zijn. Mijn nieuwsgierigheid schuifelt ongeduldig, en ik kijk hem onderzoekend aan. Zijn blik vertrouwt me. Het chocomelkje onder mijn neus dampt mijn aandacht naar zich toe, en terwijl de zoete geur mijn zinnen streelt, verteld hij me zijn geheim.
...
Soms ben ik zo nieuwsgierig naar het verleden van een onbekende voorbijganger, naar alles wat vooraf ging aan het feit van zijn/haar aanwezigheid, samen met mij, op dat moment op die ene zelfde plaats. Elk mens bewaard een zelden geopend geschiedenisboek, waarin de illustraties vorm krijgen onder invloed van de lezer.Soms, zoals nu, wanneer ik het beu ben door mijn eigen boek te bladeren, weersta ik maar met moeite de drang om zo'n onbekende aan te spreken. Beseffende echter, dat ik aan de totaal andere kant van de cafetaria in het ziekenhuis zit, met een chocomelk en een cake'je, maakt het bieden van weerstand wel gemakkelijker. En lef, ja, dat mis ik ook wel een beetje.
*slurp*
...

Habba Habba!

Maandag op het nippertje mijn bus gehaald, vandaag maar net de stakingen in Antwerpen-Centraal ontglipt, en koppijn van de stress...

maar zo ongeloofelijk tevreden met mijn zuurverdiende plekje als stagiaire in de neurolinguïstiek! Eindelijk zie ik eens alles in de praktijk wat ik me tot hiertoe niet eens kon voorstellen. Van zeldzame hersenziektes en Alzheimer tot leerstoornissen en schattige mentaal geretardeerde kleutertjes. Zelfs de observatie van een kleintje met herpesencefalitis die een potlood in het oog van zijn moeder probeert te poken, was op zijn minst een leerrijke ervaring. Tot nu toe zag ik enkel de testing, maar vrijdag kan ik ook mee de therapieën volgen. Mensen zichtbaar kunnen helpen geeft volgens mij zo absurd veel voldoening! Nog een maand of 2 te gaan, maar ik sluit mijn 2de stagedagje allesinds af met een welgemeende : We want more!

Jackass voor Dummies

Psychologisch experiment Nr 1:
Drop eens 4 kerels in een bos.
(aka 'net toen je begon te geloven in de zachtaardigheid van de tamme kastanje')



( Special thanks to Emmanuel ;)

Jokeuh!

Ja, inderdaad.
Exact wat ik dacht, toen ik na een verschrikkelijk nutteloze dag, (rondreizen voor mijn intelligentiekoffer,en dan 3 keer heen en terug fietsen van mams naar paps omdat de spullen die ik nodig had om de dag productief en zinvol te maken zich strategisch hadden verstopt)
er weer maar eens in geslaagd was (zie blunder 17 januari)
om s'avonds iets te vergeten op café.
Betalen.